Medyczne aspekty ratowania samobójców

Dodaj komentarz

Kwiecień 7, 2013 - autor: Doradztwo Prawne PAB

Dużo kontrowersji rodzi w prawie medycznym kwestia ratowania samobójców. Profesor Nesterowicz w swoich publikacjach rozróżnia dwa typy samobójców:

  1. Samobójcę nieprzytomnego lub przytomnego w stanie zaburzeń psychicznych,

  2. Samobójcę w pełni władz umysłowych, poczytalnego, świadomego próby samobójczej,

W przypadku pierwszego „delikwenta” należy uznać za stosowne ratowanie go przez lekarza. Podstawa prawna to art 34 ust 7 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, który stanowi:

7.Lekarz może wykonać czynności, o których mowa w ust. 1, bez zgody przedstawiciela ustawowego pacjenta bądź zgody właściwego sądu opiekuńczego, gdy zwłoka spowodowana postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy.

W drugiej sytuacji, kiedy taki niedoszły, w pełni świadom swego działania, samobójca gorączkowo sprzeciwia się jakimkolwiek działaniom lekarza, koniecznym zabiegom operacyjnym, stawia opór i praktycznie należałoby stosownie do jego woli i zgodnie z zasadą kierowania się zgodą pacjenta zostawić samemu sobie. Jest to jednak kwestia sporna. Profesor twierdzi, że takiego samobójcę należy traktować jako osobę, która nie jest w stanie właściwej oceny sytuacji i jego oświadczenie woli należy uznać w tym przypadku za wadliwe. Należy chronić najważniejszą wartość, którą jest zdrowie i życie człowieka.

Samobójców można rozróżnić także jako tych, którzy tylko manifestują swój problem i akcje samobójczą, by zwrócić na siebie uwagę ( dot. to osób, które faszerują się lekami, okaleczają się) i tych prawdziwych, którzy faktycznie pragną śmierci. ( dot. osób, które chcą się zabić np. przez powieszenie)

Samobójców prawdziwych zawsze dotyczy tzw. przymus leczenia. Są oni obligatoryjnie umieszczani w zakładzie psychiatrycznym na 10 dni obserwacji. Po tym czasie, za zgodą, mogą pozostać w zakładzie na dłużej i wtedy tryb leczenia przechodzi w dobrowolny.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: